Op zaterdagavond 12 juni 2010 werd ik gebeld door Birgit, de vriendin van Rob. Ze belde om te vertellen hoe het met hem ging. Rob heeft al sinds eind 2009 een behoorlijke longonsteking en is een paar keer opgenomen geweest in het ziekenhuis om dat te behandelen. Hij zou herstellen, maar hij zou wel moeten stoppen met roken en het zou gepaard gaan met pijn en veel slijm en troep, dat uit zijn longen zou moeten komen. Zodra dat allemaal weg zou zijn, was het weer goed. Birgit belde me op om te zeggen dat Rob nu in een bungalowhuisje ligt, dat hij verlamd is ‘from the waist down’ en dat de longonsteking geen longontsteking is maar longkanker en dat het inmiddels zo ver uitgezaaid is, dat het geen zin meer heeft om te behandelen. Het zit overal en Rob heeft niet lang meer te gaan. Diezelfde avond ben ik er naartoe gegaan met op mijn Hyves een wie-wat-waar: “Zometeen naar bungalowpark ‘Bremerberg’. Maar niet voor de fun.. Alhoewel.. Met Robbo kun je altijd lachen!”.






