Vandaag ging ik naar Harderwijk, lijn 148. Om 19.38 trek ik op en ga op weg naar de Larserweg. We rijden in de 8226, een 10-meter rammelbak die eigenlijk heen en weer moet pendelen tussen Lelystad en Swifterbant, maar mijn collega’s mijden die bus en nemen een andere bus mee als die er staat. Helaas voor mij is er vandaag geen andere bus voorhanden, waardoor ik nu met deze bus naar Harderwijk moet. Als je harder gaat dan 60 begint hij te schudden, en het rammelen en ratelen is niet van de lucht.
Tot de Larserweg gaat het goed. Het is niet druk; ongeveer 10 man zitten verspreid door de bus. Op de achterbank zitten een jongen en een meisje te kleppen, een meneer zit in het midden zijn krantje te lezen.
Als we het vliegveld voorbij zijn, zie ik in de verte oranje knipperlichten opdoemen. Ik vraag me af wat ze daar aan het doen zijn. Twee levensgrote knipperende pijlen stellen mij voor de keuze: of linksaf, of rechtsaf. Een meneer in een oranje hesje dirigeert mij rechtsaf te gaan. Ik neem aan dat ik het Larserpad op moet, om parallel aan de Larserweg de vaart over te kunnen. Helaas: het Larserpad is dicht, ik moet dus de Vogelweg op. Ik weet dat ik uiteindelijk uit moet komen op de Gooiseweg, maar ik kan me niet herinneren dat er een verbindingsweg loopt vanaf de Vogelweg naar de Gooiseweg. Ik probeer de eerste weg links, maar zie borden dat deze weg doodloopt. (Achteraf had ik dat best kunnen doen, want deze weg loopt (op de kaart althans) niet dood.)
Ik sla linksaf de Lepelaarweg in. Aan het einde wordt ik rechtsaf gedwongen. Ik kom uit op een mij bekende weg: dezelfde weg waar ik ook op rijd als ik lijn 159 (Almere-Zeewolde-Harderwijk) rijd. Dit komt uit bij het Trekkersveld, we zitten dus al bijna in Zeewolde! Ik probeer mijn geluk en sla weer linksaf de Gooiseweg op, om uiteindelijk uit te komen op de kruising waar ik had moeten zijn als ik de Larserweg had gevolgd. In de verte zie ik zwarte rook opstijgen..
Mijn klokje geeft +15 aan. Een kwartier vertraagd. Ik begin te rekenen: in Harderwijk heb ik 10 minuten draaitijd. Dan blijven nog 5 minuten extra vertraging op, die ik vast wel weer inhaal; het is immers niet druk.
Achter me zie ik een zee van blauwe lampjes opdoemen en voor me zie ik remlichten. Ik vrees dat de rook van een in de brand geraakt voertuig komt, waardoor we niet verder kunnen. Ik stop half in de berm om de brandweerauto’s erlangs te laten en kijk of ik het durf om met deze bus door de berm te rijden en te draaien. Waar komen we dan weer uit? Tsja.. Weer bij het Trekkersveld. En hoe komen we dan in Harderwijk? Via Zeewolde. Hoe lang duurt dat? Minimaal een halfuur. Ik kijk verderop hoe het vordert met het brandende voertuig, maar de brandweer is er net en het blussen zal niet snel voorbij zijn. De eerste auto’s worden teruggestuurd; ik hoef het dus niet eens te proberen.
Ik zet mijn alarmlichten aan en steek schuin over om te draaien, de weg blokkerend. Deze oude bus heeft in plaats van drie knopjes D-N-R (Drive, Neutral, Reverse) een hendel zoals je die ook wel ziet in een auto met een automaat. Het is de bedoeling dat je het rempedaal hard intrapt en dan pas ‘schakelt’, alleen hapert dat bij deze bus nog weleens. Kreng. Ik wil hem in de achteruit zetten, maar hij weigert. De berm loopt schuin af richting sloot, dus vooruit kan ik niet. Ik moet echt achteruit. Nog maar eens proberen, het getoeter negerend. Eindelijk lukt het en ik steek weer een stukje achteruit, voorzichtig dat ik tenminste één aangedreven achterwiel op het asfalt houd. Nog een keer in z’n vooruit en ja hoor, hij doet het.
We rijden weer, maar weer terug naar het Trekkersveld. Ik zit voortdurend te rekenen hoe lang deze weg zal duren en hoeveel ik te laat zal zijn. Ik ben totaal niet bekend in Zeewolde, behalve dan de route van de 159. Ik besluit die dan maar te volgen en sla rechtsaf het Trekkersveld op, om via de bekende weg via Zeewolde naar Harderwijk te rijden, over de dijk. Het zal misschien niet de snelste weg zijn, maar als ik had moeten zoeken, waren we waarschijnlijk meer tijd kwijt geweest.
Ik vraag me ondertussen af waar we nu waren geweest als ik niet rechts- maar linksaf waren geslagen op de Larserweg. Volgens mij loopt er ook een weggetje aan de linkerkant van de Larserweg die veeeeeeel sneller is dan de weg die we nu zijn gekomen.
Ik race min of meer door Zeewolde, de ene rotonde na de andere en zie een drempeltje over het hoofd. De jongen en meisje achterin worden gelanceerd en ik hoor een hoop gejoel en gelach. Gelukkig, ze vinden het leuk! 
“Oeps, dat drempeltje was toch iets hoger dan ik had gedacht.. Sorry mensen!”
We rijden over de Zeewolderdijk/Knardijk richting Harderhaven. We zijn nu inmiddels meer dan een half uur vertraagd. Ik vraag aan de mensjes of er iemand is die niet naar het station in Harderwijk moet. Als ik alle haltes in Harderwijk kan overslaan, winnen we immers weer wat minuutjes. Helaas: er moet er een naar het Dolfinarium. Jammer.
Ik kom veel te laat aan op het station en natuurlijk zijn er mensen die mopperen. Ik leg vriendelijk uit wat voor avontuur we achter de rug hebben en ze snappen het. Ze zijn blij dat ik er ben en dat ik niet MAT (leeg) naar Lelystad ben vertrokken. Bij halte Dolfinarium komt een man binnen die meteen begint te mopperen dat hij ‘al een uur staat te wachten’. Hij heeft de vorige bus ook al gemist en nu ben ik ook al te laat en het is ook nooit goed..’
Ik leg hem vriendelijk uit dat bussen weleens te laat zijn en vertel hem wat de mensen op de heenreis allemaal hebben moeten doorstaan. Hij lijkt het te snappen. In lelystad lijkt het verhaal tot hem doorgedrongen en hij komt naar voren om een ‘ik snap het wel hoor’-praatje te maken.
Hoe het ook zij (of zei, dat weet ik nooit), ik kwam op tijd aan in Lelystad. Dat scheelt als er de omleiding op de terugweg niet geldt… (zucht)
: 
