Vandaag had ik dienst in Zeewolde. Ik moest drie keer heen en weer naar Swifterbant vanuit Harderwijk. Niets aan ‘t handje: het is een vrij rustig lijntje zonder al teveel bijzonderheden.

Petjes Hebben Pech

Het eerste grappige dat ik tegenkwam was op de twee rit. Ik was net vertrokken van het busstation Dronten. Nu moet je weten dat de gemeente Dronten bezig is op de Gangboord. Dat is een weg die parallel loopt met het busstation. Alleen bussen en speciale voertuigen mogen over het busstation; de rest zou een omleiding moeten volgen. Dat sommige mensen denken dat zij ook een ontheffing hebben, ergert mij weleens.

Ik reed van mijn halte weg en zag in mijn ooghoek nog net een viertal koplampen omlaag schieten. Dat betekent doorgaans dat ze hard op de rem staan. Sja, ik rijd hier nu he. Niet jij.

De vier koplampen gingen me achterna, het stationsplein af en linksaf de Walvisstraat op. Het is een niet al te brede klinkerweg en er geldt een maximum snelheid van 30. Ze probeerden me in te halen, maar dat mislukte telkens omdat er iedere keer ander verkeer (die wél de omleidingsroute aan het volgen was) aankwam. Ik kon af en toe de voorkant van de auto zien. Ik zag sowieso twee ‘petjes’ in de auto, dat leek op een soort gepimpte Honda Civic of iets dergelijks van die orde. Je kent ze wel: verlaagd, veel te brede bandjes, te grote en bovendien lekke uitlaat, mislukte bodykit en een koffietafel achterop. Koffietafel ja, want het is geen vleugel; de auto heeft voorwielaandrijving. Waarom moet je anders iets achterop de auto monteren? Juist: voor koffie!

Ik sloeg rechtsaf, een geasfalteerde slingerweg op, richting de Melisse. Halte Melisse is een stukje weg waar echt alleen bussen mogen komen. Je kan via die weg Dronten uit via een bussluis. Links en rechts prijken stalen balken, zodat je je voertuig mooi gecentreerd over de verhoging in het midden kan manouvreren. Het verbaasde me enigszins dat ik nog steeds die vier koplampen achter me zag. Hij wilde er nog steeds langs en had blijkbaar erge haast, want ze reden echt op nog geen meter achter me. Ik reed half de bussluis op en keek eens goed links en rechts om te zien of alles vrij was. Dat was het, en ik trok op. Zij ook.

In mijn spiegels werden ze steeds kleiner en ik kon nog net mijn rechterspiegel zo instellen dat ik ze kon zien uitstappen en de schade bekijken. Stakkers.

Groot Ding verspert de weg

Toen ik een paar uur later weer terug was uit Harderwijk voor mijn laatste ritje naar Swifterbant waren de petjes weg. Gelukkig maar, anders had ik erg ver om moeten rijden en dat kost tijd en tijd is geld en geld hebben we niet en.. Nou ja. Ze waren weg.

Er werd gevraagd of ik nog even op de 143 uit Lelystad wilde wachten. Die was vertraagd vanwege weer een andere omleiding en inderdaad: met 4,5 minuten vertraging verliet ik uiteindelijk het station. In Swifterbant had ik 20 minuten draaitijd, dus dat zou wel weer goed komen. Toen ik Dronten bijna uit was, zag ik bij de rotonde waar ik linksaf zou moeten, een busje staan van een of ander bedrijf dat buitengewone transporten begeleidt. Vreemd; normaal gesproken worden dat soort dingen altijd aangemeld bij ons, zodat we daar rekening mee kunnen houden. Omrijden of ritten laten vervallen in het ergste geval. Dit was mij niet echt bekend.

Ik keek het zo eens aan en zag een mannetje met een oranje hesje en zo’n zaklamp met een oranje toeter voor het busje staan. Er stonden nog drie auto’s te wachten op de rotonde. Ik bleef vóór de rotonde staan, anders zou ik toch maar de rotonde blokkeren voor het verkeer dat rechtsaf wilde. Ik keek verder de weg in naar links en zag heeeeel in de verte ook oranje knipperlampjes. Ze leken niet te bewegen. Was er misschien wat gebeurd? Komt er een of andere grote vrachtwagen onze kant op?

Na ongeveer 5 minuten zo eens gestaan te hebben, verzond ik een ‘Straat Gestremd’ tekstbericht naar onze verkeersleiding. Onmiddelijk werd ik opgeroepen.
“Wat kan ik voor u doen?” klonk er.
“Nou, niets denk ik, de Dronterringweg is gestremd vanwege een of ander bijzonder transport. Ik kan niet zien wat het is, maar we worden hier tegengehouden door zo’n mannetje met zo’n jeweetwel-busje.”

Na wat heen en weer overleg, zou hij de medewerker support opbellen om te vragen hoe en wat. We stonden er al zo’n kwartier en ik had al bedacht dat als ik nu rechtsaf zou slaan richting de Colijnweg en het via Ketelhaven zou proberen, ik misschien wel langer bezig zou zijn dan als ik hier zou staan blijven wachten. Op mijn iPhone startte ik TomTom op en bekeek de mogelijkheden:

Ik kon omkeren (via de geblokkeerde rotonde, waardoor ik dus moeilijk zou moeten gaan doen en straatje zou moeten keren) en teruggaan naar het centrum van Dronten en het via de West proberen. Helaas zou die omleiding ongeveer een half uur duren. Dat zou te lang duren..

Ik kon rechtsafslaan en om Dronten heen rijden. Nee, dat was een ander alternatief op de route die toch al te lang zou duren.

Een derde alternatief was om het toch via de Colijnweg richting Ketelhaven te proberen en dan via de Rendierweg te proberen. Op die manier hoefde ik niet helemaal naar Lelystad (een van de twee opties als je via de Colijnweg rijdt), ik miste geen haltes en verloor niet zo veel tijd. Helaas kon ik niet goed zien waar het enorm grote ding wat nu midden op de weg stond, precies stond.

Het was een soort cylinder, wit van kleur en een verdieping of 4 á 5 hoog. Het lag op zijn kant op een kolossale dieplader en was minstens 4 meter breed. Overal liepen mannetjes met vestjes en ik zag dat een auto uit een zijweg kwam. Die kwam onze kant op. Na de kaart te hebben geraadpleegd, wist ik dat dat de Rendierweg moest zijn. Als ik dus de Colijnweg op zou gaan, zou ik inderdaad helemaal naar Lelystad moeten rijden, om daar weer dat klere-eind terug te rijden. Tijd: drie kwartier!

Het gevaarte kwam langzaam in beweging en ik dacht te kunnen zien dat ze nu bij de zijweg waren. Op het moment dat ik zag dat ze rechtdoor gingen, ging ik snel rechtsaf, richting de Colijnweg. Ze waren de Rendierweg voorbij en als ik opschiette, haalde ik misschien mijn vertrektijd vanuit Swifterbant nog wel!

Ik meldde bij de verkeersleiding dat ik het toch via de Colijnweg ging proberen en voorzichtig begaf ik me op dat smalle weggetje van nauwelijk een bus breed. Aan het einde linksaf de Rendierweg op. Het was aardedonker en mijn TomTom bleef maar zeggen: “probeer om te draaien”. Ik had De Lange Streek in Swifterbant opgegeven als eindbestemming en de N307 geblokkeerd. Achteraf gezien was dat de oorzaak dat mijn TomTom moeilijk deed: de Rendierweg kwam namelijk ook uit op de N307 en die moest hij juist ontwijken.

Na een minuutje of 10 die wel een uur leek te duren, kwam ik uit op een onverlichte, lege weg die de N307 zou moeten zijn. Ik sloeg rechtsaf en zag meteen halte ‘Rendierweg’ aan mijn rechterhand. Ha! Geen enkele halte overgeslagen dus. Mijn TomTom zei dat ik om 23.11 zou aankomen bij De Lange Streek, precies mijn vertrektijd voor de terugrit! Ik riep om dat we lekker laat waren en dat ik niet door Swifterbant zou rijden via de normale route, maar buitenom en dan de route weer terug zou rijden. Dat begrepen ze wel en ach, ze waren toch allemaal veel te laat. Het meisje voorin had al gebeld met de boodschap dat ze later zou komen.

Ik meldde aan de verkeersleiding dat ik de omleiding had gereden, er geen haltes waren vervallen (eigenlijk niet waar, want ik was immers niet ‘heen’ door Swifterbant gegaan, alleen ‘terug’) en dat ik op tijd zou vertrekken voor de terugrit. Ik zei ook te hopen dat dat gedrocht nu weg zou zijn, maar dat ik dat niet wist.

Inmiddels had hij onze medewerker support gebeld, die weer de politie had gebeld. Zij waren net zo verbaasd als wij maar hadden wel gezegd dat de route nu weer vrij zou zijn. Dit hoorde ik toen ik Swifterbant uit kwam rijden en een nog steeds donkere en lege N307 voor me zag liggen.
“Ik weet het niet hoor, er komen nog steeds geen auto’s mijn kant op. Ik probeer het wel, maar ik vrees dat ik weer om moet.”

Gelukkig waren ze de rotonde bij Dronten zelfs al voorbij toen ik er aankwam. Wat een groot ding! Ik snelde Dronten binnen en ik kon bij ‘De Noord’ nog net zien dat zij daar ook waren. Dat zou problemen kunnen veroorzaken voor de 143 naar Kampen zometeen..

Gelukkig had ik een lekkere rustige terugrit zonder veel verkeer. Het was dan ook de laatste bus naar Harderwijk. Vanaf Biddinghuizen had ik nog maar één jongen die naar het station in Harderwijk moest. Bij het uitstappen zei hij: “Bedankt, en dat u nog een prettige avond mag hebben.”

Even keek ik hem verbaasd aan. Verbaasd, want dat ben ik niet meer gewend van de ‘jeugd van tegenwoordig’!