Dit jaar moest ik werken met Koninginnedag. Niet zo erg, want ik kan me eigenlijk niet meer goed herinneren wanneer ik voor het laatst heb gewerkt op deze feestdag. Ik denk dat ik de laatste keer in een taxibusje reed, zo lang geleden al!
Vandaag had ik een leuke dienst: eerst heen en weer naar Kampen, dan 7 rondjes stadsdienst in Lelystad en de laatste rit ging weer naar Kampen. Ik had gelukkig niet de allerlaatste rit terug van Kampen naar Lelystad via Dronten, want die schijnt altijd overvol te zitten met allemaal dronken lui die de boel meer terroriseren dan dat ze met reizen bezig zijn.
Vandaag ging ook mijn busmaatje Stef mee. Stef is 17 en wil wel graag buschauffeur worden, dus laat ik hem mijn stempel in de gaten houden enzo. Hij is tegenwoordig bezig met zich te oriënteren op het behalen van zijn rijbewijs, dus werd er ook geoefend met voorrangsregels en dergelijke. Ik moet zeggen: hij leert snel! 
Mijn eerste rit naar Kampen verliep redelijk rustig; ik had op de heenweg een paar jongens mee die er in Dronten graag uit wilden. Gelijk bij vertrek hoorde ik zeer luide muziek klinken van achterin de bus. Dat heb ik meteen maar in de kiem gesmoord met: “Heren, van mij mag die muziek een heel stuk zachterrrrrr”. Dat hielp. Toen we bijna bij het busstation in Dronten waren, ging de muziek wel weer aan, maar ach. Je moet ook weer niet té streng zijn he.
Op de terugweg stapte Stef op in Dronten (waar hij woont) en ging mee naar Lelystad. Daar hebben we gezellig in mijn pauze een paar hamburgers van de Burger King verorberd en ik had een grote cola besteld. Driekwart liter, die er later graaaag weer uitwilde. Gelukkig was de terugrit vanaf Batavia Stad nogal rustig, dus heb ik iedereen de bus uitgezet onder het station en ben naar binnen gestoven. Pfew, dat luchtte op! De stadsritjes daarna verliepen zonder noemenswaardige problemen.
Mijn laatste rit ging om 21.01 naar Kampen en om 22.04 weer terug. Van Lelystad naar Dronten en Kampen was het vrij rustig; ik reed lekker door, want ik had verwacht dat het in Kampen nogal druk zou zijn om 22.00 en ik alle tijd nodig zou hebben om “al die mensenmassa’s” in te laden. Dat viel reuze mee toen we het station opdraaiden, want er stonden maar 3 of 4 mensjes te wachten. “Die kan Stef mooi helpen”, dacht ik, en ik ging koffie halen in de kantine. Bij de koffieautomaat, wachtend op de koffie, kijk ik uit het raam om te zien hoe het met Stef ging, zie ik me daar toch een meute mensen aan komen lopen! Die wilde allemaal mee met onze bus naar Dronten en Lelystad. Ik zag dat Stef praatte met een wat oudere meneer en Stef keek vragend mijn kant op. Het tweede kopje koffie kwam me niet snel genoeg uit de automaat en ik haastte me terug naar de bus. Het was een groep van 12 Engels sprekende toeristen die graag naar de Roggebotsluis wilde, terug naar de camping waar ze stonden. En Stef spreekt geen woord Engels.. Ik bedacht me dat het maar goed was dat ik net voor de rit naar Kampen nieuwe 2- en 3-strip boekjes had gekocht, want die had ik echt wel nodig! De goedkoopste manier om van Kampen naar de Roggebotsluis te reizen is uiteraard de 45-strippenkaart, maar die hadden ze natuurlijk niet. Ze wilden kaartjes kopen in de bus. We hebben Dalkaartjes van €3,60 per stuk, maar het zijn maar 3 zones naar de Roggebotsluis, en in dat geval zijn twee 2-strip-kaartjes van €1,60 het goedkoopste alternatief. Daar had ik wel even mijn iPhone voor nodig die me een bedrag wist te vertellen van €38,40. Wat een bedrag voor zo’n klein stukje! Maargoed, ik heb in ieder geval bijgedragen aan de inkomsten van mijn werkgever zullen we maar zeggen.
Met veel minder kaartjes dan ik oorspronkelijk had, reden we weg van het station in Kampen, over de brug en linksaf richting de omleidingsroute. Natuurlijk werden er meteen opmerkingen geplaatst van: “Je rijdt verkeerd, je moest rechtsaf”, enzo. Het was een jolige boel daar in die bus. Achterin de bus zaten een stel knapen die wel zin hadden in een lolletje: ze drukten voortdurend op de Stop-knop. Bij de haltes in Kampen en de halte Roggebotsluis waar de groep toeristen uit moestten was het natuurlijk geen probleem, maar toen kwamen de haltes Oudebosweg en Ketelweg waar werkelijk nooit iemand op- of afstapt. Ik stopte natuurlijk keurig bij de haltes, deed de achterdeur open en weer dicht. Bij de tweede halte hoorde ik: “chauffeur, de knop blijft hangen!” van achter. Ik pakte de microfoon en riep om: “dames en heren, goedenavond. Het schijnt dat er een knopje blijft hangen waardoor het Stop-lampje aangaat. De eerste halte waar ik stop is Dronten Busstation. Als er mensen graag eerder uit willen stappen, kom dan even naar voren, dan gaan we dat regelen. Bedankt!”.
Er werd (natuurlijk) niet meer gedrukt tot Dronten. Bij ‘De Wissel’ — de eerste halte in Dronten — werd er wel weer gedrukt, maar ik reed natuurlijk door. Toen kwam er een jongen naar voren die vroeg of hij er bij de volgende halte uit mocht. “Maar natuurlijk!”, zei ik. Voor de rest was alles duidelijk, ook voor de heren achterin. Ik liet niet met me sollen!
Nadat Stef was uitgestapt bij zijn halte, reed ik terug naar Lelystad in de rustigste, stilste streekbus die ik ooit heb meegemaakt. Geen trillingen, geen rammeltjes, alles functioneerde en hij reed heerlijk! In Lelystad kon ik nog net zien dat de volgende bus naar Kampen om 23.01 akelig vol zat. Op mijn weg naar de garage heb ik toch onze verkeersleiding maar even opgeroepen om te vragen of ze nog handjes nodig hadden, maar alles was rustig en onder controle. Dan maar naar huis, aan het bier en een blogje schrijven!
Zo’n dienst wil ik volgende Koninginnedag wel weer!
: 
