En inderdaad: het was gezellig. Rob lag weliswaar in bed; doodziek, bleek en met trillende handen, maar het was zowaar gezellig. We hebben gepraat over deze bizarre situatie en dat hij en Birgit er eigenlijk wel vrede mee hebben. Hij heeft altijd gezegd: “als ik de 64 haal, mag je je gelukkig prijzen”. En met die gedachte in hun achterhoofd hebben ze samen heel wat leuke dingen gedaan, voordat Rob 64 zou worden. Hij is nu 61 en heeft zo’n beetje alles gedaan wat hij wilde doen. Hij heeft geen dingen die hij nog gedaan zou willen hebben. Hij heeft er echt vrede mee dat hij er zometeen niet meer is. En dat doet best pijn. Ik heb met Rob bij elkaar dagen, weken, misschien wel maanden aan de telefoon gehangen. Nachtenlang praatten we over van alles en nogwat. Vaak filosofeerden we over verschillende zienswijzen en opvattingen, commerciële en technische constructies, chantabele en monopolistische bedrijven, politiek en corruptie, Internet en techniek; de zin van het leven. Hij heeft overal wel een mening over en gaat een lekker pittige discussie nooit uit de weg. Heerlijk is dat! Ik zal dat wel erg gaan missen. Als ik ‘s avonds laat achter mijn computer zat en me verveelde, belde ik Rob. En dan legden we vaak pas na een paar uur neer.

We hadden ook altijd van die leuke technische ideetjes. Ons laatste project was een WiFi-straalverbinding tussen zijn huis en dat van Henk, die op een boerderij woont. Geen kabel, wel ADSL maar niet snel en zeer onbetrouwbaar. Daar wist Rob wel raad mee; uit China liet hij een paar grote antennes overkomen en uit Amerika zenders die daar op pastten. Ik was al aan het experimenteren geslagen met mijn eigen systeempje over een afstand van 1293 meter. De resultaten daarvan zouden min of meer bepalen hoe we de straalverbinding door de polder over een afstand van 4,8km zouden aanleggen. Helaas liggen de antennes nu ongebruikt in een doos te liggen. Wie weet of die verbinding er ooit nog komt.

Rob was ook druk met Kitty – van Almere City. Al jarenlang is hij bezig om haar te perfectioneren en allerlei dingen te laten doen. Kitty leeft in zijn Poser, een 3D-modellingprogramma. Kitty rijdt in een mooie Ferrari, heeft een sexy loopje en een sexy stem, al komt die stem van mij af. Dat maakte nooit uit; het was altijd leuk om te zien wat Rob Kitty nu weer had laten doen.

Back in the nineties is Rob Flevonet begonnen. De eerste gratis Internetprovider in Nederland, hoewel ZeelandNet en Wish altijd anders hebben beweerd. Met een paar vaste krachten en tientallen vrijwilligers bouwde hij een volwassen provider op waar heel Flevoland op kon inbellen. Het was op één van de vrijwilligersbijeenkomsten waar ik Robbo heb ontmoet. Ik, als rasechte Internet-freak, wilde meteen alles meemaken. Ik vond het prachtig. Al die modembanken die daar stonden te piepen en te doen. Alle mooie servers waar honderden mensen tegelijk op zaten, allemaal vanaf halverwege de jaren negentig van de vorige eeuw. In die tijd hypermodern. En Robbo was de drijvende kracht achter dat alles. Birgit was ‘The Boss’, maar Robbo wist precies waar hij met Flevonet heen wilde.

Later ben ikzelf doorgegaan met de vrijwilligers als het GuldenNet, maar dat ging natuurlijk niet lang goed zonder Robbo. Toen het GuldenNet – hoe kon het ook anders – weer terug was bij Rob is het overgegaan in Flevoland.to, dat nog steeds bestaat. En hopelijk nog lang zal bestaan.

Ik ga de komende tijd zo vaak mogelijk naar hem toe. Praten, gezellig bij hem en Birgit zijn, nu het nog kan. Dingen regelen ook. Later zal het huis in Dronten moeten worden leeggehaald. Wat zal dat moeilijk zijn. Maar dat soort dingen horen er nu eenmaal bij.

Het is inmiddels 28 juni geweest en Rob Franken is overleden. In de media is daar aandacht aan besteed in de vorm van een fotopagina, een ‘In Memoriam’-pagina, een artikel in de Flevopost en een radiouitzending op Radio Flevoland. Radio Flevoland… Dat waren wij vroeger op Flevonet.. Ik heb daar zelf nog een uitzending voor gemaakt. Dat was een prachtige tijd.

Rest In Peace, Robbo!

Vandaag had ik een leuke dienst: eerst heen en weer naar Kampen, dan 7 rondjes stadsdienst in Lelystad en de laatste rit ging weer naar Kampen. Ik had gelukkig niet de allerlaatste rit terug van Kampen naar Lelystad via Dronten, want die schijnt altijd overvol te zitten met allemaal dronken lui die de boel meer terroriseren dan dat ze met reizen bezig zijn.

Vandaag ging ook mijn busmaatje Stef mee. Stef is 17 en wil wel graag buschauffeur worden, dus laat ik hem mijn stempel in de gaten houden enzo. Hij is tegenwoordig bezig met zich te oriënteren op het behalen van zijn rijbewijs, dus werd er ook geoefend met voorrangsregels en dergelijke. Ik moet zeggen: hij leert snel!

Mijn eerste rit naar Kampen verliep redelijk rustig; ik had op de heenweg een paar jongens mee die er in Dronten graag uit wilden. Gelijk bij vertrek hoorde ik zeer luide muziek klinken van achterin de bus. Dat heb ik meteen maar in de kiem gesmoord met: “Heren, van mij mag die muziek een heel stuk zachterrrrrr”. Dat hielp. Toen we bijna bij het busstation in Dronten waren, ging de muziek wel weer aan, maar ach. Je moet ook weer niet té streng zijn he.

Op de terugweg stapte Stef op in Dronten (waar hij woont) en ging mee naar Lelystad. Daar hebben we gezellig in mijn pauze een paar hamburgers van de Burger King verorberd en ik had een grote cola besteld. Driekwart liter, die er later graaaag weer uitwilde. Gelukkig was de terugrit vanaf Batavia Stad nogal rustig, dus heb ik iedereen de bus uitgezet onder het station en ben naar binnen gestoven. Pfew, dat luchtte op! De stadsritjes daarna verliepen zonder noemenswaardige problemen.

Mijn laatste rit ging om 21.01 naar Kampen en om 22.04 weer terug. Van Lelystad naar Dronten en Kampen was het vrij rustig; ik reed lekker door, want ik had verwacht dat het in Kampen nogal druk zou zijn om 22.00 en ik alle tijd nodig zou hebben om “al die mensenmassa’s” in te laden. Dat viel reuze mee toen we het station opdraaiden, want er stonden maar 3 of 4 mensjes te wachten. “Die kan Stef mooi helpen”, dacht ik, en ik ging koffie halen in de kantine. Bij de koffieautomaat, wachtend op de koffie, kijk ik uit het raam om te zien hoe het met Stef ging, zie ik me daar toch een meute mensen aan komen lopen! Die wilde allemaal mee met onze bus naar Dronten en Lelystad. Ik zag dat Stef praatte met een wat oudere meneer en Stef keek vragend mijn kant op. Het tweede kopje koffie kwam me niet snel genoeg uit de automaat en ik haastte me terug naar de bus. Het was een groep van 12 Engels sprekende toeristen die graag naar de Roggebotsluis wilde, terug naar de camping waar ze stonden. En Stef spreekt geen woord Engels.. Ik bedacht me dat het maar goed was dat ik net voor de rit naar Kampen nieuwe 2- en 3-strip boekjes had gekocht, want die had ik echt wel nodig! De goedkoopste manier om van Kampen naar de Roggebotsluis te reizen is uiteraard de 45-strippenkaart, maar die hadden ze natuurlijk niet. Ze wilden kaartjes kopen in de bus. We hebben Dalkaartjes van €3,60 per stuk, maar het zijn maar 3 zones naar de Roggebotsluis, en in dat geval zijn twee 2-strip-kaartjes van €1,60 het goedkoopste alternatief. Daar had ik wel even mijn iPhone voor nodig die me een bedrag wist te vertellen van €38,40. Wat een bedrag voor zo’n klein stukje! Maargoed, ik heb in ieder geval bijgedragen aan de inkomsten van mijn werkgever zullen we maar zeggen.

Met veel minder kaartjes dan ik oorspronkelijk had, reden we weg van het station in Kampen, over de brug en linksaf richting de omleidingsroute. Natuurlijk werden er meteen opmerkingen geplaatst van: “Je rijdt verkeerd, je moest rechtsaf”, enzo. Het was een jolige boel daar in die bus. Achterin de bus zaten een stel knapen die wel zin hadden in een lolletje: ze drukten voortdurend op de Stop-knop. Bij de haltes in Kampen en de halte Roggebotsluis waar de groep toeristen uit moestten was het natuurlijk geen probleem, maar toen kwamen de haltes Oudebosweg en Ketelweg waar werkelijk nooit iemand op- of afstapt. Ik stopte natuurlijk keurig bij de haltes, deed de achterdeur open en weer dicht. Bij de tweede halte hoorde ik: “chauffeur, de knop blijft hangen!” van achter. Ik pakte de microfoon en riep om: “dames en heren, goedenavond. Het schijnt dat er een knopje blijft hangen waardoor het Stop-lampje aangaat. De eerste halte waar ik stop is Dronten Busstation. Als er mensen graag eerder uit willen stappen, kom dan even naar voren, dan gaan we dat regelen. Bedankt!”.

Er werd (natuurlijk) niet meer gedrukt tot Dronten. Bij ‘De Wissel’ — de eerste halte in Dronten — werd er wel weer gedrukt, maar ik reed natuurlijk door. Toen kwam er een jongen naar voren die vroeg of hij er bij de volgende halte uit mocht. “Maar natuurlijk!”, zei ik. Voor de rest was alles duidelijk, ook voor de heren achterin. Ik liet niet met me sollen!

Nadat Stef was uitgestapt bij zijn halte, reed ik terug naar Lelystad in de rustigste, stilste streekbus die ik ooit heb meegemaakt. Geen trillingen, geen rammeltjes, alles functioneerde en hij reed heerlijk! In Lelystad kon ik nog net zien dat de volgende bus naar Kampen om 23.01 akelig vol zat. Op mijn weg naar de garage heb ik toch onze verkeersleiding maar even opgeroepen om te vragen of ze nog handjes nodig hadden, maar alles was rustig en onder controle. Dan maar naar huis, aan het bier en een blogje schrijven!

Zo’n dienst wil ik volgende Koninginnedag wel weer!

Mijn eerste blog ooit was op 29 november 2007, toen ik net drie maandjes aan het werk was als buschauffeur:

Zo. Dit is mijn eerste blog-entry ooit. Ik heb nooit geblogged, maar ja, ik moet toch ook een beetje met mijn tijd mee gaan of niet? (oh, wat voel ik me nu oud!)

Ik ga deze blog gebruiken om leuke, grappige, minder grappige, zielige, spannende, opbeurende, shockerende, etc gebeurtenissen te posten die ik meemaak ‘op de bus’. Ik werk namelijk als buschauffeur bij Connexxion in Lelystad en daar schijn je altijd van alles mee te maken, dus daar moet over geschreven worden. We doen ons best!

Vanaf dat moment ben ik regelmatig gaan schrijven over mijn belevenissen op de bus. Het ene verhaal wat heftiger dan het andere. Dat doe ik al een tijdje op mijn Hyves-pagina, maar nu begin ik ook op mijn eigen website, alwaar ik over meer dingen zal schrijven dan alleen mijn belevenissen op de bus.

Lees maar mee, reageer en discussiër!

Op het station van Kampen laad ik de mensen in en het valt me, net als vorige week op dat er nogal wat mensen zijn die naar de Oostzeestraat en de Oranjesingel willen. Ik leg ze uit dat de bus daar gedurende een paar weken niet langsrijd, waarop ze besluiten te gaan lopen. Ik mis een papiertje met uitleg in de haltepaal. Het is dat ik geen sleutel heb, anders had ik ‘m er zelf even ingehangen; kleine moeite.

Vlak over de IJsselbrug sla ik in plaats van rechtsaf, linksaf. Meteen hoor ik gemompel en er wordt op het stop-knopje gedrukt. De mensen die uitstappen vertrekken allemaal richting de oude route van lijn 143. Bij het wegrijden ben ik nét te laat om te voorkomen dat ‘Tante Annie’ omroept: “Volgende halte: van Heutzplein”

Na mijn ritje Kampen heb ik pauze. Met een zak en een beker van de Burger King kom ik de kantine binnen alwaar ik onze reservechauffeur Jan tref. We begroeten elkaar en hij wordt gebeld door het ROV.
“Een door-zijn-veren-gezakte bus ophalen in Emmeloord?! Dat lijkt me nogal slecht voor de bus,” hoor ik Jan zeggen. Ik ben het met hem eens: het is nogal een eind rijden van Emmeloord naar Lelystad, zeker als een bus door zijn achtervering is gezakt. Het zal niet de eerste keer zijn dat iemand een stukje is doorgereden zonder verende achterkant en dat ernstige schade aan de achterbrug optrad. “Ok, dan hoor ik het wel,” zegt Jan en hangt op. Ik eet mijn hamburger op terwijl Jan vertelt wat het ROV hem ‘nu weer’ wilde laten doen en hoe slecht dat wel niet is, zeker met al die drempels daar.

Na een paar stadsritjes is lijntje F naar Batavia-Stad aan de beurt. De bus is leeg als ik op halte “De Helling” aan kom rijden, de laatste halte voor het eindpunt. Er staan een man en een vrouw. De gezette man wil de bus instappen, maar omdat van deze bus het knielsysteem niet functioneert, kan ik de neus niet laten zakken. De man krijgt zijn voet niet hoog genoeg, struikelt en valt hard met zijn gezicht tegen het deurtje van mijn hokje. De vrouw die achter hem staat schreeuwt het uit van schrik. Ik wil helpen, maar omdat de man Face Down voor mijn deurtje ligt, kan ik er niet uit. Ik zie een straaltje bloed over de vloer lopen. Ik aarzel geen moment en druk het noodpedaal in. Je weet tenslotte maar nooit.

De vrouw probeert de man te helpen en met enige moeite weet de man zich overeind te trekken. Het opstaan begint als hij op handen en knieën voor mijn deurtje zit. Zijn handen staan in de steeds groter groeiende plas bloed. Nog meer bloed loopt in een behoorlijke straal uit zijn neus. Dan trekt hij zich op aan het deurtje, stempeltafel en twee stangen in de bus. Op mijn aanwijzing waggelt hij naar achteren en gaat zitten op een stoel. Met mijn voet schop ik het deurtje open en kijk naar de vloer. Hier ligt minstens 200cc bloed. Omdat het bloedverlies zo behoorlijk is, wil ik snel een ambulance ter plaatse hebben. Ik dat er inmiddels verbinding is en ik leg uit wat er aan scheelt.

“Er is een man gevallen in de bus en bloedt hevig. Graag een ambulance ter plaatse op De Helling.”
“Staat u op de Claerbeek?”, vraagt de centrale.
“Nee, ik sta op halte ‘De Helling’ op ‘De Helling’”.
“U staat zo te zien in de buurt van de Claerbeek?”
“NEE, ik sta op De Helling. Bij de halte. Kan niet missen.”
“Ok, ik ga bellen!”

Ik wil naar de man toegaan om te kijken hoe het met hem gaat, maar voor me ligt een grote plas bloed. Ondertussen is de vrouw bezig zowel het bloeden te stelpen met zakdoekjes die in mum van tijd doordrenkt zijn, als haar strippenkaart op mijn stempeltafel te leggen. Ik zie dat haar handen ook druipen van het bloed. Ze is zenuwachtig. De kaart valt op de grond in de plas met bloed. Ze graait de kaart snel op en deponeert het op mijn stempeltafel. Ik wil niet dat er bloed in mijn geldlade komt, maar de bebloede strippenkaart glijdt keer op keer de verkeerde richting uit. Ik vertel haar dat het stempelen nu even minder belangrijk is en dat ik eerst zeker wil weten hoe haar man het maakt.

“Gaat u maar even zitten, want u bent ook behoorlijk geschrokken,” opper ik. Ze probeert uit te leggen dat hij wel vaker valt en dat het niet zo ernstig is. Ze praat snel en verward. Ondertussen kijk ik toe hoe ze in de plas bloed staat en heen en weer loopt tussen mij en haar man, het bloed verspreidend door de bus.
Eindelijk heb ik haar zo ver dat ze bij haar man gaat zitten. Ik ruik bier. Ik schat in dat de man behoorlijk teut is. Ik weet dat bloed van alcohol dunner wordt en moeilijker te stelpen is. Ondertussen zie ik het bloed met een behoorlijke hoeveelheid en snelheid zijn neus uitlopen (slagaderlijk) en ik probeer een inschatting te maken hoeveel bloed hij inmiddels verloren moet hebben. Ik kom uit op tenminste een halve liter, als het niet meer is. Overal ligt bloed en alles is besmeurd. Dit wordt nog een hele klus om schoon te maken. De trui en broek van de man zit ook onder. Ik hoop niet dat het doorlekt op de zitting. Eindelijk snappen ze dat ze de zakdoekjes met druk op de neus moeten houden en dat lijkt te helpen.

Na een tijdje hoor ik een sirene. Ik zie hoe de ambulance bij de rotonde linksaf slaat, richting Claerbeek in plaats van rechtsaf, naar deze bende. -zucht-
In de verte zie ik een paar jongens aan komen hollen. Ze blijken bekenden te zijn van het stel en voegen zich bij het stel in de bus, zich excuserend voor de overlast. Het valt niet mee om ze allemaal gerust te stellen, maar het lukt aardig.
Na nog een paar minuutjes zie ik een surveillance-auto van de politie in de verte op de dijk rijden. Ik waarschuw de mensen voor de herrie en claxonneer S-O-S. De politie-auto versnelt en komt onze kant op. (yey scouting!)

Na nogal wat vijven en zessen (dit heeft al met al een goed halfuur geduurd), wordt de man meegenomen en kan ik mijn rit vervolgen. Vervolgen is een groot woord, want nadat ik bij de halte van Batavia-Stad heb uitgelegd wat er aan de hand is en de passagiers de plassen bloed zien, vertrek ik richting garage. Het bloed moet zo snel mogelijk met koud water worden weggespoeld, anders droogt het op en wordt het des te moeilijker. Ik roep de centrale op om te melden dat inmiddels lijn C is komen te vervallen en dat lijn D gaat vervallen omdat ik eerst de bus ga uitspoelen. Ik hoor de twijfel. Ja, dat heb je met zo’n uitgebreide landelijke centrale: ik had iemand anders aan de lijn. Ik leg kort uit wat er gebeurd is en dat ik ‘even’ de bus ga schoonspuiten. Misschien kan de reserve mijn lijntjes tijdelijk even overnemen. Er wordt gezegd dat hij in Emmeloord is om een bus te ruilen. “Ah, toch de bus met de kapotte achtervering?”
“Ja, toch de bus met de kapotte achtervering.”

Na nog een goed halfuur met de brandslang te hebben gespeeld en de vloer er eindelijk enigszins schoon uitziet, ben ik met nog wat schoonmaakspul de rest gaan schoonmaken. Wat een bende! Het afvalbakje zat vol met bloed-doordrenkte zakdoekjes en een 45-strippenkaart met nog meer bloed bovenop.

Eindelijk ziet de bus er weer een beetje toonbaar uit en kan ik naar het station. Ik zet deze bus in het zonnetje zodat hij lekker uit kan lekken en opdrogen. Ik pak een streekbus mee (lekker puh) en tijdens het ritje naar het station piep ik de centrale weer op. Ze vragen of ik nog net lijntje B ga redden, maar ik antwoord dat ik me toch echt eerst ga opfrissen en een kopje koffie ga nemen om te bekomen van de schrik. In de kantine heb ik nog maar eens mijn handen goed gewassen en een welverdiend kopje koffie genomen.

..zonder bloed gelukkig!

De voorwaardelijke werkstraf van 100 uur wordt niet ten uitvoer gelegd. Daaraan heeft de rechter voorwaarden verbonden namelijk: dat de jongen zich in de proeftijd van 2 jaar niet schuldig mag maken aan een strafbaar feit. Tevens zal hij zich gedurende die proeftijd dienen te houden aan de voorschriften en richtlijnen die de Raad voor de Kinderbescherming geeft. Wanneer de jongen zich niet aan de voorwaarden houdt, dan zal de Officier van Justitie de rechter verzoeken de voorwaardelijke straf alsnog ten uitvoer te leggen.

Dat krijg je ervan als je één buschauffeur één mep verkoopt. Nu ben ik benieuwd hoe hoog de straf zal zijn als méérdere jonge meisjes één buschauffeuse méérdere klappen, schoppen, krabben, duwen en stoten verkopen..

De week van.. Rogier Maas

Functie: Buschauffeur in Lelystad
In ‘t kort: Rijden van stad- & streeklijnen en Interliner

De week van…(25 t/m 31 januari 2010)

Maandag
Vandaag ben ik roostervrij. Vanmiddag ga ik bij een bedrijfspand een 10 meter hoge antennemast opzetten die gebruikt gaat worden voor een WiFi-straalverbinding met een andere locatie omdat daar een erg instabiele internetverbinding is. Binnenkort gaan we de straalverbinding activeren en testen om te zien hoe de verbinding het houdt.
Vanavond ga ik op bezoek bij goede vrienden in Hoorn, samen met Loesje, mijn nieuwe poes. Mijn gepensioneerde vrienden Corrie en Hans hebben haar als kitten meegenomen uit Zuid-Frankrijk waar ze een huisje hebben en ze zijn benieuwd hoe groot de poes al is geworden. Binnenkort gaan ze weer terug naar hun Franse paradijsje, dus vanavond is het zo’n beetje de laatste kans om Loesje nog één keer te zien.

Dinsdag
Gisteravond heeft Loesje zich voorbeeldig gedragen en laten zien hoe schattig ze is.
Vandaag test ik de verbinding tussen de bestaande antennemast en de nieuw opgezette mast die we gisteren hebben geplaatst. Het signaal is erg zwak; te zwak voor een goede, betrouwbare verbinding, terwijl ik toch richtantennes heb gebruikt met een smalle straal (levert een extra sterk signaal). Morgen maar weer verder testen en troubleshooten.

Vanavond een stad & streekdienst van 17.06 tot 01.07 uur. Mijn laatste rit gaat van Kampen naar Lelystad en is erg rustig.
Twee jongens zitten/liggen achterin te slapen, ik rijd extra rustig. Eén jongen valt in slaap. Ik maak hem wakker op het station in Lelystad. Hij moet naar een halte waar ik langs kom op weg naar de garage. Hij is erg blij als ik hem daar afzet.

Woensdag
Ik heb een dienst van 16.24 tot 23.59 uur. Het vriest, het waait en…I love it! Bij veel haltes spinnen mijn wielen omdat het één grote ijsbaan is. Passagiers gniffelen als de bus van links naar rechts schuift en maar niet vooruit lijkt te komen.
Eerder vandaag ben ik er trouwens achter gekomen waarom mijn WiFi-straalverbinding niet goed werkt: het vermogen van een van de zenders stond nog op de laagste stand (i.v.m. het testen binnenshuis). Zendvermogen op de hoogste stand gezet en blazen maar!

Donderdag
Mijn dienst begint om 13.46 uur en eindigt om 21.52 uur. Ik rijd een paar rondjes stadsdienst in Lelystad, één keer naar Kampen en terug én een ritje 330 naar Zwolle. Deze ritjes naar Zwolle trekken mij het meest. Ik rijd in een Volvo bus met goede airco, Cruise Control en mooie spotjes die ik lekker zacht kan zetten in het donker zodat mijn passagiers lekker comfortabel kunnen lezen of slapen. Voordat ik ga rijden, loop ik de bus nog even door om alle prullen op te ruimen en te checken of alles in orde is. Soms vraag ik me af of ik niet liever Touringcarchauffeur had willen worden!
Bij thuiskomst roep ik de logfiles op van de test van de WiFi-straalverbinding die de hele dag gelopen heeft. Ik zie dat de straalverbinding het niet meer doet vanaf een uur of één ‘s middags. Ik bel met ‘de andere kant’ en na een korte check wordt er gezegd dat de antenne de verkeerde kant op staat. Ik vraag me af of we vergeten zijn een moertje aan te draaien.

Vrijdag
De laatste dienst van deze week is een streekdienst. Van Lelystad rijd ik naar Harderwijk, Kampen en Zwolle. Ik heb mijn camera meegenomen, want ik ga foto’s maken van de buitenkant van de Interliner met verschillende standen van het interieurlicht om aan te tonen hoe het eruit ziet als chauffeurs alle lichten op z’n felst zetten als het donker is. Het lijkt dan wel een zonnebank. Ook maak ik een paar foto’s met alleen de spotjes aan om te laten zien dat dat veel ‘zachter’ licht oplevert en dat passagiers zich daarbij waarschijnlijk veel prettiger voelen. De lijn 330 (Lelystad-Zwolle) is niet voor niets een ‘HOV-lijn’ (Hoogwaardig Openbaar Vervoer). Deze foto’s doe ik bij een verhaaltje dat ik aan mijn manager stuur, zodat hij daar misschien iets mee kan. Excellente Dienstverlening noem ik dat.

Zaterdag
Mijn vrije weekend begint. Mijn motor, een Yamaha ‘Virago’ XV 750 staat al maanden bij de motorboer met een vage storing: hij wil niet harder dan 130km/h. Dat was afgelopen zomer in Frankrijk nogal lastig bij het beklimmen van bergen. Ze komen er maar niet uit, dus haal ik hem na ruim drie maanden maar weer op en breng de motor naar een specialist in Doetinchem die tot uiterlijk mei 2010 de tijd krijgt het probleem te vinden. Daarna wil ik een weekje naar Frankrijk, lekker even uitwaaien en proefdraaien voor mijn ‘grote’ vakantie later in de zomer.
Morgen de bestaande, instabiele Internetverbinding afsluiten en overschakelen op de, inmiddels, stabiele WiFi-straalverbinding. Na een kwartiertje kouwkleumen op een ladder van 15 meter hoog zit de antenne weer goed vast en is er weer verbinding. Vannacht schijnt het behoorlijk te gaan waaien, dus morgen zien we of de antenne het houdt.

Zondag
Vannacht is mijn aardlekschakelaar uitgeklapt. Ik ben zo’n ‘geek’ die daar een waarschuwing van krijgt op zijn mobiel, dus midden in de nacht bezig geweest met uitzoeken wat de oorzaak was. Bleek dat Loesje met een kabeltje aan het spelen was waar geen stekker aan zat. Het kabeltje komt van een uitgeschakelde schakelaar, maar blijkbaar lekte er toch aardestroom door, waardoor de aardlekschakelaar omklapte en al mijn computers uitgingen. Ik heb er maar tape omheen gewikkeld.
Kaartjes besteld voor de motorbeurs Utrecht (18-21 februari 2010). Ik ga proberen op mijn motor te gaan, maar dat is wel afhankelijk van of de specialist mijn motor al heeft gerepareerd. Anders leen ik de motor van mijn zus.
Vandaag zijn we overgeschakeld van de erg instabiele Internetverbinding naar de WiFi-straalverbinding. Alles werkt prima en de snelheid is ongeveer 4 keer zo hoog als hij gewend is. Weer een tevreden klant!
Morgenochtend heb ik een vroege dienst (5.22 uu beginnen) dus vandaag vroeg naar bed!

De komende tijd…
Woensdag een cursus “Omgang met klanten in lastige situaties”. Ik ben benieuwd of ik daar evenveel ga leren als bij de cursus “Excellente Dienstverlening” (niets). Motor wegbrengen naar de specialist in Doetinchem. WiFi-straalverbinding goed in de gaten houden.

Rogier’s antwoorden op de vijf vragen

1. Wie zijn je helden?
Bij Connexxion: Piet Lommerts. De beste manager die ik ooit heb meegemaakt, en niet alleen bij Connexxion.

2. Van wie heb je het meest geleerd?
Mijn vader. Hij is een onuitputtelijke bron van inspiratie en wijsheid.

3. Wat is je grootste ondeugd?
Lachend: Dat houd ik voor mezelf.

4. Hoe ontspan je je?
Met een wijntje en een kaasplankje een film kijken, lekker toeren op de motor of in de HanzeLiner lekker naar Zwollywood.

5. Wat is je devies?
Hou het simpel en duidelijk en lach wat vaker.

Petjes Hebben Pech

Het eerste grappige dat ik tegenkwam was op de twee rit. Ik was net vertrokken van het busstation Dronten. Nu moet je weten dat de gemeente Dronten bezig is op de Gangboord. Dat is een weg die parallel loopt met het busstation. Alleen bussen en speciale voertuigen mogen over het busstation; de rest zou een omleiding moeten volgen. Dat sommige mensen denken dat zij ook een ontheffing hebben, ergert mij weleens.

Ik reed van mijn halte weg en zag in mijn ooghoek nog net een viertal koplampen omlaag schieten. Dat betekent doorgaans dat ze hard op de rem staan. Sja, ik rijd hier nu he. Niet jij.

De vier koplampen gingen me achterna, het stationsplein af en linksaf de Walvisstraat op. Het is een niet al te brede klinkerweg en er geldt een maximum snelheid van 30. Ze probeerden me in te halen, maar dat mislukte telkens omdat er iedere keer ander verkeer (die wél de omleidingsroute aan het volgen was) aankwam. Ik kon af en toe de voorkant van de auto zien. Ik zag sowieso twee ‘petjes’ in de auto, dat leek op een soort gepimpte Honda Civic of iets dergelijks van die orde. Je kent ze wel: verlaagd, veel te brede bandjes, te grote en bovendien lekke uitlaat, mislukte bodykit en een koffietafel achterop. Koffietafel ja, want het is geen vleugel; de auto heeft voorwielaandrijving. Waarom moet je anders iets achterop de auto monteren? Juist: voor koffie!

Ik sloeg rechtsaf, een geasfalteerde slingerweg op, richting de Melisse. Halte Melisse is een stukje weg waar echt alleen bussen mogen komen. Je kan via die weg Dronten uit via een bussluis. Links en rechts prijken stalen balken, zodat je je voertuig mooi gecentreerd over de verhoging in het midden kan manouvreren. Het verbaasde me enigszins dat ik nog steeds die vier koplampen achter me zag. Hij wilde er nog steeds langs en had blijkbaar erge haast, want ze reden echt op nog geen meter achter me. Ik reed half de bussluis op en keek eens goed links en rechts om te zien of alles vrij was. Dat was het, en ik trok op. Zij ook.

In mijn spiegels werden ze steeds kleiner en ik kon nog net mijn rechterspiegel zo instellen dat ik ze kon zien uitstappen en de schade bekijken. Stakkers.

Groot Ding verspert de weg

Toen ik een paar uur later weer terug was uit Harderwijk voor mijn laatste ritje naar Swifterbant waren de petjes weg. Gelukkig maar, anders had ik erg ver om moeten rijden en dat kost tijd en tijd is geld en geld hebben we niet en.. Nou ja. Ze waren weg.

Er werd gevraagd of ik nog even op de 143 uit Lelystad wilde wachten. Die was vertraagd vanwege weer een andere omleiding en inderdaad: met 4,5 minuten vertraging verliet ik uiteindelijk het station. In Swifterbant had ik 20 minuten draaitijd, dus dat zou wel weer goed komen. Toen ik Dronten bijna uit was, zag ik bij de rotonde waar ik linksaf zou moeten, een busje staan van een of ander bedrijf dat buitengewone transporten begeleidt. Vreemd; normaal gesproken worden dat soort dingen altijd aangemeld bij ons, zodat we daar rekening mee kunnen houden. Omrijden of ritten laten vervallen in het ergste geval. Dit was mij niet echt bekend.

Ik keek het zo eens aan en zag een mannetje met een oranje hesje en zo’n zaklamp met een oranje toeter voor het busje staan. Er stonden nog drie auto’s te wachten op de rotonde. Ik bleef vóór de rotonde staan, anders zou ik toch maar de rotonde blokkeren voor het verkeer dat rechtsaf wilde. Ik keek verder de weg in naar links en zag heeeeel in de verte ook oranje knipperlampjes. Ze leken niet te bewegen. Was er misschien wat gebeurd? Komt er een of andere grote vrachtwagen onze kant op?

Na ongeveer 5 minuten zo eens gestaan te hebben, verzond ik een ‘Straat Gestremd’ tekstbericht naar onze verkeersleiding. Onmiddelijk werd ik opgeroepen.
“Wat kan ik voor u doen?” klonk er.
“Nou, niets denk ik, de Dronterringweg is gestremd vanwege een of ander bijzonder transport. Ik kan niet zien wat het is, maar we worden hier tegengehouden door zo’n mannetje met zo’n jeweetwel-busje.”

Na wat heen en weer overleg, zou hij de medewerker support opbellen om te vragen hoe en wat. We stonden er al zo’n kwartier en ik had al bedacht dat als ik nu rechtsaf zou slaan richting de Colijnweg en het via Ketelhaven zou proberen, ik misschien wel langer bezig zou zijn dan als ik hier zou staan blijven wachten. Op mijn iPhone startte ik TomTom op en bekeek de mogelijkheden:

Ik kon omkeren (via de geblokkeerde rotonde, waardoor ik dus moeilijk zou moeten gaan doen en straatje zou moeten keren) en teruggaan naar het centrum van Dronten en het via de West proberen. Helaas zou die omleiding ongeveer een half uur duren. Dat zou te lang duren..

Ik kon rechtsafslaan en om Dronten heen rijden. Nee, dat was een ander alternatief op de route die toch al te lang zou duren.

Een derde alternatief was om het toch via de Colijnweg richting Ketelhaven te proberen en dan via de Rendierweg te proberen. Op die manier hoefde ik niet helemaal naar Lelystad (een van de twee opties als je via de Colijnweg rijdt), ik miste geen haltes en verloor niet zo veel tijd. Helaas kon ik niet goed zien waar het enorm grote ding wat nu midden op de weg stond, precies stond.

Het was een soort cylinder, wit van kleur en een verdieping of 4 á 5 hoog. Het lag op zijn kant op een kolossale dieplader en was minstens 4 meter breed. Overal liepen mannetjes met vestjes en ik zag dat een auto uit een zijweg kwam. Die kwam onze kant op. Na de kaart te hebben geraadpleegd, wist ik dat dat de Rendierweg moest zijn. Als ik dus de Colijnweg op zou gaan, zou ik inderdaad helemaal naar Lelystad moeten rijden, om daar weer dat klere-eind terug te rijden. Tijd: drie kwartier!

Het gevaarte kwam langzaam in beweging en ik dacht te kunnen zien dat ze nu bij de zijweg waren. Op het moment dat ik zag dat ze rechtdoor gingen, ging ik snel rechtsaf, richting de Colijnweg. Ze waren de Rendierweg voorbij en als ik opschiette, haalde ik misschien mijn vertrektijd vanuit Swifterbant nog wel!

Ik meldde bij de verkeersleiding dat ik het toch via de Colijnweg ging proberen en voorzichtig begaf ik me op dat smalle weggetje van nauwelijk een bus breed. Aan het einde linksaf de Rendierweg op. Het was aardedonker en mijn TomTom bleef maar zeggen: “probeer om te draaien”. Ik had De Lange Streek in Swifterbant opgegeven als eindbestemming en de N307 geblokkeerd. Achteraf gezien was dat de oorzaak dat mijn TomTom moeilijk deed: de Rendierweg kwam namelijk ook uit op de N307 en die moest hij juist ontwijken.

Na een minuutje of 10 die wel een uur leek te duren, kwam ik uit op een onverlichte, lege weg die de N307 zou moeten zijn. Ik sloeg rechtsaf en zag meteen halte ‘Rendierweg’ aan mijn rechterhand. Ha! Geen enkele halte overgeslagen dus. Mijn TomTom zei dat ik om 23.11 zou aankomen bij De Lange Streek, precies mijn vertrektijd voor de terugrit! Ik riep om dat we lekker laat waren en dat ik niet door Swifterbant zou rijden via de normale route, maar buitenom en dan de route weer terug zou rijden. Dat begrepen ze wel en ach, ze waren toch allemaal veel te laat. Het meisje voorin had al gebeld met de boodschap dat ze later zou komen.

Ik meldde aan de verkeersleiding dat ik de omleiding had gereden, er geen haltes waren vervallen (eigenlijk niet waar, want ik was immers niet ‘heen’ door Swifterbant gegaan, alleen ‘terug’) en dat ik op tijd zou vertrekken voor de terugrit. Ik zei ook te hopen dat dat gedrocht nu weg zou zijn, maar dat ik dat niet wist.

Inmiddels had hij onze medewerker support gebeld, die weer de politie had gebeld. Zij waren net zo verbaasd als wij maar hadden wel gezegd dat de route nu weer vrij zou zijn. Dit hoorde ik toen ik Swifterbant uit kwam rijden en een nog steeds donkere en lege N307 voor me zag liggen.
“Ik weet het niet hoor, er komen nog steeds geen auto’s mijn kant op. Ik probeer het wel, maar ik vrees dat ik weer om moet.”

Gelukkig waren ze de rotonde bij Dronten zelfs al voorbij toen ik er aankwam. Wat een groot ding! Ik snelde Dronten binnen en ik kon bij ‘De Noord’ nog net zien dat zij daar ook waren. Dat zou problemen kunnen veroorzaken voor de 143 naar Kampen zometeen..

Gelukkig had ik een lekkere rustige terugrit zonder veel verkeer. Het was dan ook de laatste bus naar Harderwijk. Vanaf Biddinghuizen had ik nog maar één jongen die naar het station in Harderwijk moest. Bij het uitstappen zei hij: “Bedankt, en dat u nog een prettige avond mag hebben.”

Even keek ik hem verbaasd aan. Verbaasd, want dat ben ik niet meer gewend van de ‘jeugd van tegenwoordig’!

Ik stond op het station Lelystad te wachten op mijn bus, die uit Harderwijk moest komen. Na een belletje met onze verkeersleiding kwam ik erachter dat deze 16 minuten was vertraagd wegens een of andere omleiding…
Ik vertrok met 18 minuten vertraging uit Lelystad en scheurde naar Dronten. Overstappen was niet meer mogelijk, maar de dame die naar Zwolle wilde kon mooi overstappen in de 330 die achter me reed. Op de halte van lijntje 143 (die ik reed) stonden een aantal mensjes. Een paar ervan wilde graag naar het asielzoekercentrum (zoals gewoonlijk). Twee heren hadden een een Buzzer, maar een mevrouw toonde mij een kaartje van €3,60 waarmee je maximaal 5 zones kan reizen. De stempel verried dat ze uit zone 2523 kwam. Deze zone ligt in de Noordoostpolder (Ens). Ze heeft dus vermoedelijk de 141 in Ens gepakt en was via Kampen naar het AZC gereisd, wat meteen het maximum is voor dat kaartje.

Ik vertelde haar dat dat kaartje – dat al ruim twee uur geleden was gestempeld – niet meer geldig was en dat ze even een nieuw kaartje moest kopen. Toen begonnen de twee heren zich ermee te bemoeien. In gebroken Engels vertelde ze me dat het COA had gezegd dat het kon en dat ik dat maar had te accepteren. Ik heb al té vaak dit soort discussies gevoerd en zei: “het is heel simpel. Dit kaartje is niet meer geldig. Er blijven dus twee opties over: of een kaartje kopen, of de bus uit”.

Ze speelde het niet-begrijpende asielzoekertje, maar ik hield vol en heb wel 10 keer herhaald: “óf een kaartje kopen, óf de bus uit.”
Uiteindelijk verliet ze mijn bus en ging op het bankje in de abri zitten. Ik ben ook niet van gisteren, dus ik heb de verkeersleiding opgeroepen en gevraagd een tekstbericht naar alle 143-chauffeurs te versturen dat er een mevrouwtje met een blauw truitje op de halte zat die probeert met een ongeldig kaartje naar het AZC te reizen. Zo gezegd, zo gedaan en weldra kreeg ik ook datzelfde tekstbericht. Ik wist dat er inmiddels twee chauffeurs onderweg waren naar Kampen: eentje die vlak achter me reed die wél op tijd was, en een die een halfuur achter hem reed.

Toen ik terugkwam uit Kampen trof ik een van de twee collega’s bij het AZC. Ik gooide mijn raampje open en vroeg of hij haar had zien zitten.
“Ja, die zit er nu nog steeds!” was het antwoord. Toen ik bijna in Dronten was, kwam ik de tweede collega tegen. Ik keek zijn bus door, maar geen vrouwtje te bekennen. En inderdaad: toen ik weer op het station in Dronten was, zat ze daar. Ik had een paar minuutjes over, dus ging ik even een sigaretje roken. De derde collega die het tekstbericht niet had gekregen draaide het plein op. Ik hield hem aan en vertelde hem van het vrouwtje.
“Nou, dan ben ik dus de vierde bus die ze mist!” zei hij breed glimlachend. Ik volgde het gesprek die ze had met mijn collega en het ging er vrij wild aan toe. Even later stapte ze weer uit en ging weer zitten wachten.

Na nog een tekstbericht te hebben laten versturen vond ik het welletjes. Ze zou dan in totaal 7 bussen hebben gemist. Uiteindelijk zal ze zijn gaan lopen of heeft ze toch een kaartje gekocht. Misschien ben ik gemeen geweest, maar als je het zo bekijkt: iedereen heeft betaald voor de reis. Het zou niet eerlijk zijn geweest tegenover de anderen om haar toch mee te nemen.

..toch?

Tot de Larserweg gaat het goed. Het is niet druk; ongeveer 10 man zitten verspreid door de bus. Op de achterbank zitten een jongen en een meisje te kleppen, een meneer zit in het midden zijn krantje te lezen.

Als we het vliegveld voorbij zijn, zie ik in de verte oranje knipperlichten opdoemen. Ik vraag me af wat ze daar aan het doen zijn. Twee levensgrote knipperende pijlen stellen mij voor de keuze: of linksaf, of rechtsaf. Een meneer in een oranje hesje dirigeert mij rechtsaf te gaan. Ik neem aan dat ik het Larserpad op moet, om parallel aan de Larserweg de vaart over te kunnen. Helaas: het Larserpad is dicht, ik moet dus de Vogelweg op. Ik weet dat ik uiteindelijk uit moet komen op de Gooiseweg, maar ik kan me niet herinneren dat er een verbindingsweg loopt vanaf de Vogelweg naar de Gooiseweg. Ik probeer de eerste weg links, maar zie borden dat deze weg doodloopt. (Achteraf had ik dat best kunnen doen, want deze weg loopt (op de kaart althans) niet dood.)

Ik sla linksaf de Lepelaarweg in. Aan het einde wordt ik rechtsaf gedwongen. Ik kom uit op een mij bekende weg: dezelfde weg waar ik ook op rijd als ik lijn 159 (Almere-Zeewolde-Harderwijk) rijd. Dit komt uit bij het Trekkersveld, we zitten dus al bijna in Zeewolde! Ik probeer mijn geluk en sla weer linksaf de Gooiseweg op, om uiteindelijk uit te komen op de kruising waar ik had moeten zijn als ik de Larserweg had gevolgd. In de verte zie ik zwarte rook opstijgen..

Mijn klokje geeft +15 aan. Een kwartier vertraagd. Ik begin te rekenen: in Harderwijk heb ik 10 minuten draaitijd. Dan blijven nog 5 minuten extra vertraging op, die ik vast wel weer inhaal; het is immers niet druk.

Achter me zie ik een zee van blauwe lampjes opdoemen en voor me zie ik remlichten. Ik vrees dat de rook van een in de brand geraakt voertuig komt, waardoor we niet verder kunnen. Ik stop half in de berm om de brandweerauto’s erlangs te laten en kijk of ik het durf om met deze bus door de berm te rijden en te draaien. Waar komen we dan weer uit? Tsja.. Weer bij het Trekkersveld. En hoe komen we dan in Harderwijk? Via Zeewolde. Hoe lang duurt dat? Minimaal een halfuur. Ik kijk verderop hoe het vordert met het brandende voertuig, maar de brandweer is er net en het blussen zal niet snel voorbij zijn. De eerste auto’s worden teruggestuurd; ik hoef het dus niet eens te proberen.

Ik zet mijn alarmlichten aan en steek schuin over om te draaien, de weg blokkerend. Deze oude bus heeft in plaats van drie knopjes D-N-R (Drive, Neutral, Reverse) een hendel zoals je die ook wel ziet in een auto met een automaat. Het is de bedoeling dat je het rempedaal hard intrapt en dan pas ‘schakelt’, alleen hapert dat bij deze bus nog weleens. Kreng. Ik wil hem in de achteruit zetten, maar hij weigert. De berm loopt schuin af richting sloot, dus vooruit kan ik niet. Ik moet echt achteruit. Nog maar eens proberen, het getoeter negerend. Eindelijk lukt het en ik steek weer een stukje achteruit, voorzichtig dat ik tenminste één aangedreven achterwiel op het asfalt houd. Nog een keer in z’n vooruit en ja hoor, hij doet het.

We rijden weer, maar weer terug naar het Trekkersveld. Ik zit voortdurend te rekenen hoe lang deze weg zal duren en hoeveel ik te laat zal zijn. Ik ben totaal niet bekend in Zeewolde, behalve dan de route van de 159. Ik besluit die dan maar te volgen en sla rechtsaf het Trekkersveld op, om via de bekende weg via Zeewolde naar Harderwijk te rijden, over de dijk. Het zal misschien niet de snelste weg zijn, maar als ik had moeten zoeken, waren we waarschijnlijk meer tijd kwijt geweest.

Ik vraag me ondertussen af waar we nu waren geweest als ik niet rechts- maar linksaf waren geslagen op de Larserweg. Volgens mij loopt er ook een weggetje aan de linkerkant van de Larserweg die veeeeeeel sneller is dan de weg die we nu zijn gekomen.

Ik race min of meer door Zeewolde, de ene rotonde na de andere en zie een drempeltje over het hoofd. De jongen en meisje achterin worden gelanceerd en ik hoor een hoop gejoel en gelach. Gelukkig, ze vinden het leuk! “Oeps, dat drempeltje was toch iets hoger dan ik had gedacht.. Sorry mensen!”

We rijden over de Zeewolderdijk/Knardijk richting Harderhaven. We zijn nu inmiddels meer dan een half uur vertraagd. Ik vraag aan de mensjes of er iemand is die niet naar het station in Harderwijk moet. Als ik alle haltes in Harderwijk kan overslaan, winnen we immers weer wat minuutjes. Helaas: er moet er een naar het Dolfinarium. Jammer.

Ik kom veel te laat aan op het station en natuurlijk zijn er mensen die mopperen. Ik leg vriendelijk uit wat voor avontuur we achter de rug hebben en ze snappen het. Ze zijn blij dat ik er ben en dat ik niet MAT (leeg) naar Lelystad ben vertrokken. Bij halte Dolfinarium komt een man binnen die meteen begint te mopperen dat hij ‘al een uur staat te wachten’. Hij heeft de vorige bus ook al gemist en nu ben ik ook al te laat en het is ook nooit goed..’

Ik leg hem vriendelijk uit dat bussen weleens te laat zijn en vertel hem wat de mensen op de heenreis allemaal hebben moeten doorstaan. Hij lijkt het te snappen. In lelystad lijkt het verhaal tot hem doorgedrongen en hij komt naar voren om een ‘ik snap het wel hoor’-praatje te maken.

Hoe het ook zij (of zei, dat weet ik nooit), ik kwam op tijd aan in Lelystad. Dat scheelt als er de omleiding op de terugweg niet geldt… (zucht)

Geachte heer / mevrouw Maas,
Kijk eens, ze weten niet eens of ik een mannetje of een vrouwtje ben..

Als abonnee van UPC beschikt u niet alleen over een razendsnelle internetverbinding, [...]
Nou.. Razendsnel..? Dat is ook maar relatief he.. Wat is razendsnel? Gooi maar met termen.

[...] u kunt ook tegen zeer voordelige tarieven bellen met uw vaste lijn. Een verstandige keuze. Maar…u belt er bijna niet mee. En dat is jammer, want daarmee mist u een flinke kostenbesparing.
Ik bel er bijna niet mee? IK BEL ER BIJNA NIET MEE?? Ik heb er nog NOOIT mee gebeld! Ik weet mijn NUMMER NIET EENS!

Tot 80% voordeliger thuisbellen

Thuis met uw mobiele telefoon bellen lijkt makkelijk, maar het is bepaald niet voordelig. Bellen via uw vaste lijn naar een ander vast nummer scheelt namelijk al snel zo’n 80% in de kosten*.
Zie je dat sterretje? Het scheelt in de kosten. Maar let wel op de o zo belangrijke voorwaarden. Hoezo, het scheelt in de kosten? Ik bel met InterNLnet GRATIS in heel Nederland, België en Duitsland, ongeacht wanneer en hoe lang!

Zelfs als u naar mobiele nummers belt, bespaart u in de meeste gevallen aanzienlijk.
Gozer, ik heb een bundel van heb-ik-jou-daar dus ik bel ALTIJD GRATIS naar mobiele telefoons. Ik heb zoveel belminuten, dat ik de helft ervan niet eens mee mag nemen naar de volgende maand omdat het er zo veel zijn!

En belt u iemand die ook vaste telefonie heeft van UPC? U betaalt dan maar 10 cent per gesprek, ongeacht hoe lang het gesprek ook duurt!
Nog maar een keer: ik bel ALTIJD gratis naar ALLE nummers in Nederland, ongeacht of ze nu bij UPC zitten, Telfort, TELE2 of de KPN! En het kost dus NIETS, ook geen 10ctpm! Wist u trouwens, meneer van de UPC, dat het vroeger GRATIS was? Bellen van UPC naar UPC? In feite zegt u dus nu dat het DUURDER is geworden bij UPC!

Simpel aansluiten
Misschien heeft u uw vaste telefoon nog niet aangesloten op het UPC-modem. Dat is zo geregeld. Binnen 5 minuten heeft u het voor elkaar, zeker met onze duidelijke instructies.
Nou meneer van de UPC, dat denk ik niet. Toen ik de nieuwe modem kreeg thuisgestuurd IN 2005(!!), zaten de goede kabels er niet bij zodat ik daar niets mee kon beginnen. Na 10 keer gebeld te hebben, heb ik het opgegeven en de modem in de kast geflikkerd, naast de andere UPC modem die het OOK NIET DEED!

Doe het meteen en ga snel voordeliger bellen met uw vaste toestel.
Nóg voordeliger dan GRATIS? Wat, krijg ik er dan van jullie geld bij ofzo? En mijn toestel ‘is niet vast’, ooit gehoord van een DECT-telefoon, meneer van de UPC?

Bekijk de aansluitinstructies

Elke keer als u thuis uit gewoonte uw mobiele telefoon pakt om te bellen: bedenk dan dat het stukken goedkoper kan. Maak er snel een goede gewoonte van om flink te besparen op uw telefoonkosten!
MUWAHAHAHAHAHA!! Typisch een onnadenkend mailtje van UPC. Bij mijn omzetting van abonnement naar UPC Light (dat nu inmiddels 10mbps bedraagt, dus niks ‘Light’) heb ik duidelijk aangegeven niet te WILLEN bellen met UPC, maar het abonnement was goedkoper mét telefonie dan zonder. Wie bedenkt het?!

Meneer van de UPC, verstuurt u maar rustig dit soort onzinmailtjes en sluit vooral het verzendende e-mailadres af zodat ik niet kan antwoorden hoor. Ik reageer wel op Hyves waar iedereen het kan lezen hahahaha!!

..bovendien.. Met InterNLnet bel ik weldegelijk ‘via UPC’, namelijk met Voice Over IP (VoIP). Dus lekker toch via het kabeltje van UPC.