Rogier Maas

Dit verhaaltje gaat over de frustraties van een buschauffeur uit Lelystad die dacht: laat ik eens mijn motorrijbewijs halen. Makkie!

Inderdaad: het was een makkie. Zonder leren een theorie-examen doen: 2 fouten. Na een paar uur slalommen, remmen en stapvoets rijden praktijk-examen ‘Voertuigbeheersing’ gedaan: in minder dan 5 minuten was ik klaar. Op woensdag 13 mei het laatste praktijk-examen ‘Verkeersdeelneming’ gedaan: 30 minuten i.p.v. 45 minuten rijden en hop: terug naar de rijschool. ‘Gefeliciteerd, dat zag er prima uit. U kunt vanaf morgen bij het gemeentehuis uw rijbewijs aanvragen.’

continue reading…

Vandaag kreeg ik het treurige nieuws te horen dat een gewaardeerde collega op woensdagavond is beroofd van zijn tas. De daders wisten dondersgoed hoe te werk te gaan en werkten met z’n allen samen om de chauffeur maar weg te krijgen bij zijn tas. Eenmaal weggelokt was zijn tas ook pleite.

Dan hoorde ik van de week dat er in Emmeloord diverse kluizen zijn opengebroken en dat daar ook al een onbekend (maar aanzienlijk) geldbedrag is buitgemaakt.

Het lijkt erop alsof dit meer en meer gebeurd. En tja, dan ga je toch denken he. Waarom doen mensen dit toch? En toen wist ik het: het heeft natuurlijk alles te maken met de recessie!

continue reading…

Vandaag las ik het volgende bericht op NU.nl:

VVD-leider Mark Rutte wil dat buschauffeurs gebruik kunnen maken van pepperspray om zich te verdedigen tegen geweld in het openbaar vervoer.

Op vrijwillige basis zouden de chauffeurs wat Rutte betreft een korte training kunnen volgen. De VVD’er vindt dat het afgelopen moet zijn met het geweld. De afgelopen weken waren er verscheidene incidenten waarbij buschauffeurs, maar ook bijvoorbeeld spoorwegpersoneel, gewond raakten. Het liefst heeft de VVD een vervoerspolitie. ”Maar dat kost tijd. In de tussentijd moet de buschauffeur gewoon veilig zijn werk kunnen doen”, aldus Rutte zondag.
(© ANP, bron: NU.nl)

continue reading…

Het is alweer veeeeel te lang geleden sinds ik mijn laatste blog schreef. Het is ook best moeilijk om regelmatig te schrijven, zeker als je steeds dingen meemaakt waar je al over hebt geschreven.

Vandaag dan maar een stukje over iets waar ik lange tijd bijna dagelijks mee te maken heb: de airconditioning en het misbruik ervan. Dit stukje techniek dat in bijna iedere bus aanwezig is, wordt vaak vergeten. Niet alleen door de buschauffeurs, maar ook door voorlichters over veiligheid. Dit stukje vernuft kan er namelijk voor zorgen dat de voertuigen niet alleen gekoeld worden en fris blijven ruiken, het kan er ook voor zorgen dat de chauffeur beter naar buiten kan kijken.

continue reading…

Vandaag was ik toevallig (..) op het station om 10.45, zie ik daar toch een bus staan die helemaal was versierd!! Heel toevallig had ik mijn camera mee, dus ik dacht: ach.. ik maak wat foto’s.

Onze geliefde collega Henk Zwaan reed vandaag zijn allerlaatste rit. Lijn B, om maar meteen de drukste te pakken.

Mensen wisten niet goed hoe ze moesten reageren toen ze Henk zagen aanrijden. De reacties waren divers: lachende mensen, verlegen mensen en mensen die gewoon gingen zwaaien en wijzen.

continue reading…

Vandaag zit ik het grootste gedeelte van mijn dienst ‘op de stad’. Het is koud. Erg koud, zeker met het windje dat zachtjes door de bomen waait. En langs mijn gezicht, waardoor ik het nog kouder krijg.

Het is erg rustig in Lelystad. Ik heb niet veel passagiers als ik aan mijn ritje naar de Schepenwijken begin. Gelukkig houdt Kim me gezelschap, ben ik toch niet zo alleen!

Ergens onderweg stapt een meneer in die naar het station moet. Het duurt erg lang voordat hij daar aankomt. Dat komt omdat ik in de Jol bij een halte stop en daar een dik uur zal blijven staan, compleet met politie en de Medewerker Support. Watskeburt?! Nou, dat zal ik je vertellen..

continue reading…

Het is zaterdag 6 december 2008 als ik opkom voor mijn dienst. Dit is wel een erg relaxte dienst: twee keer naar Zwolle op en neer en één keer naar Kampen. Drie ritjes en dan alweer naar huis! (yey!)

Als ik op de vestiging kom, zie ik daar een bus staan die ik eerder die week ook al had, de 5687. Ik houd er erg van om rustig te rijden, waarbij ik het aantal slapende mensen tel om te zien of ik mijn werk goed doe. Veel slapende mensen betekent dat ze zich veilig voelen en denken niet wakker te hoeven blijven om zich vast te houden in bochten (iets dat ze bij sommige andere chauffeurs wel moeten doen). In de steden rijd ik daarom erg rustig en probeer de laterale krachten tot een minimum te beperken. De verloren tijd haal ik in op de buitenwegen.

continue reading…

Vandaag had ik een zgn. ‘Buitendienst’. Dat wil zoveel zeggen als: je vertrekt bij aanvang dienst vanuit Lelystad en je ziet je collega’s niet meer terug, totdat je aan het einde van je dienst weer in Lelystad aankomt.

Vandaag had ik een dienst waarbij ik regelmatig in en rondom Harderwijk te vinden was. Vandaag was ook de dag dat Sinterklaas zijn opwachting zou maken op de Boulevard in Harderwijk. De hele binnenstad was één groot feest met geschminkte kinderen, balonnen, andere versiersels en natuurlijk een overdosis Zwarte Pieten. Op zich speelde al het feestgedruis zich af op en rondom de Boulevard, maar aan het begin van de middag zou er een optocht zijn die precies (hoe verzinnen ze het) op de busroute lag. En wat krijg je dan, als je als brave buschauffeur je rit wil rijden en het liefst op tijd? Juist.

continue reading…

Eens in de zoveel tijd kom ik grappige en soms vreemde situaties tegen. Met mijn telefoon maak ik er dan een foto van. Hier zijn er een paar:

Dit is de rotonde bij de Roggebotsluis. Men is hier een paar weken bezig geweest om de ophaalbrug te renoveren. De brug ging vaak open, en de arbeiders moesten nadat deze weer dicht ging, alles weer op hun plek zetten. Hekken, verkeerslichten, etc. Tijdens deze werkzaamheden kon er een file ontstaan, voornamelijk vanuit Dronten. Het verkeer dat van links kwam en naar rechts wilde (en andersom) kon daarbij geen gebruik maken van de rotonde, omdat die vaststond met wachtende auto’s die de brug over wilde. ‘Dan maar een bord neerzetten,’ moet men gedacht hebben. Of dit veel invloed had, kun je op deze foto zien.

continue reading…

Eens in de zoveel tijd heb ik een lange dienst met alleen stadsritjes. Eigenlijk vind ik de streekritten het leukst (en in het bijzonder de 330 naar Zwollywood), maar als ik nooit stadsritjes zou hebben, zou ik me ook niet kunnen verheugen op de leukere dingen, dus hoor je mij niet klagen.

Op stadsritjes is de kans het grootst dat mensen spulletjes achterlaten. Veel mensen gaan de bus in, gaan zitten en gaan misschien dingen doen. Gezichtjes opmaken, telefoontje bekijken, kletsen met iemand. Vaak vergeten ze dan die ene tas of een sjaal of iets anders. Zo ook vandaag. Tot nu toe is de stand: een lege portemonnee (geen idee waarom iemand dat achterlaat, of iemand heeft hem gevonden, leeggehaald en neergelegd), een nieuwe tas van Brunotti (ofzo) en een soort multi-pen met LED verlichting.

continue reading…